Strona główna Badania WBC (białe krwinki)

WBC (białe krwinki)

1930
0
UDOSTĘPNIJ
WBC - białe krwinki
WBC - białe krwinki (shutterstock.com)

WBC – w morfologii krwi jest to wskaźnik, który określa liczbę białych krwinek. Białe krwinki, obok krwinek czerwonych oraz płytek krwi są głównym składnikiem krwi. Białe krwinki, to inaczej białe ciałka krwi, lub leukocyty. Ich główne zadanie w organizmie polega na funkcji obronnej przed infekcjami bakteryjnymi. Białe krwinki są niezbędne do prawidłowego funkcjonowania układu immunologicznego. Narządy limfatyczne takie jak np. węzły chłonne, szpik kostny, grasica, śledziona oraz białe krwinki i specjalne białka składają się na nasz układ odpornościowy.

Leukocyty – krwinki białe, są prawie bezbarwne i o wiele mniej liczne od erytrocytów – krwinek czerwonych. Leukocyty są większe od erytrocytów, jest ich jednak dużo mniej (średnio na jedną krwinkę biała przypada 600 krwinek czerwonych).

Norma białych krwinek zarówno u kobiet jak i u mężczyzn wynosi 4,0 – 10,8 x 109/l.

Rodzaje krwinek białych

We krwi obwodowe wyróżniamy pięć rodzajów krwinek białych:

  • neutrofile, granulocyty obojętnochłonne
  • eozymofile, granulocyty kwasochłonne
  • bazofile, granulocyty zasadochłonne
  • monocyty
  • limfocyty

Leukocytoza – wartości podwyższone leukocytów nie zawsze świadczą o stanie chorobowym. Występuje u:

  • kobiet w okresie ciąży i w okresie połogu
  • noworodków
  • po znacznym wysiłku fizycznym
  • w silnym stresie
  • w przypadku przemarznięcia
  • w przypadku udaru słonecznego

Podwyższone wartości leukocytów najczęściej świadczą o tym, że w organizmie są:

  • stany zapalne
  • zakażenia bakteryjne
  • grzybice
  • zatrucia
  • chorobach wywołanych przez pasożyty
  • zawałach
  • ciężkich urazach, stanach pooperacyjnych
  • w ciężkich schorzeniach układu krwionośnego np. białaczce
  • w niektórych chorobach zakaźnych
  • w chorobach nowotworowych
  • u palaczy
  • w uszkodzeniach tkanek w wyniku urazu np. przy oparzeniach

Leukopenia – wartości obniżone, występują w:

  • bardzo ciężkich zakażeniach np. dur brzuszny
  • w niektórych zakażeniach wirusowych np. odra, różyczka, WZW, HIV, ospa wietrzna, grypa
  • po chemioterapii i naświetlaniach RTG
  • jako działanie uboczne niektórych leków np. sulfonamidów, antybiotyków, środków przeciwreumatycznych itp.
  • w uszkodzeniach szpiku kostnego przez : środki chemiczne, przerzuty nowotworowe, aplazję, hipoplazję, białaczkę
  • w chorobie popromiennej
  • przy wyniszczeniu organizmu
  • w kolagenozie np. toczeń trzewny
  • w ciężkim zakażeniu bakteryjnym jak: SEPSA, dur brzuszny i paradury
  • we wstrząsie anafilaktycznym
  • w chorobie wątroby lub śledziony

WBC – badanie poziomu białych krwinek

Ogólna liczba białych krwinek we krwi zależna jest od osoby, płci i wieku. Ich liczba jest określana na podstawie badania morfologicznego krwi. Badanie polega na ilościowej i jakościowej ocenie elementów strukturalnych krwi. Do badania, od pacjenta pobierana jest krew żylna najczęściej ze zgięcia łokciowego. Manualna zasada obliczania leukocytów polega na ściśle określonym rozcieńczeniu badanej próbki krwi, za pomocą odczynnika (zabarwia on krwinki jądrzaste). Następnie przy użyciu mikroskopu świetlnego i komory hematologicznej określa się liczbę białych krwinek. Liczbę leukocytów można też określić stosując metodę automatyczną.

ZOSTAW ODPOWIEDŹ

Wpis komentarz
Wpisz swoje imię