Jaskra
fot. elements.envato.com

Artykuł spnsorowany

Jaskra to choroba oczu, która nieleczona lub rozpoznana zbyt późno prowadzi do utraty wzroku. Najczęściej występującą postacią jaskry jest jaskra pierwotna, ryzyko jej wystąpienia wzrasta wraz z wiekiem. Jak wygląda leczenie jaskry?

Jaskra – charakterystyka choroby

Terminem „jaskra” określa się wieloczynnikową grupę chorób okulistycznych, w przebiegu których dochodzi do postępującego uszkodzenia nerwu wzrokowego (neuropatii jaskrowej) i stopniowego zawężania pola widzenia. Może dotyczyć osób w każdym wieku (również dzieci), ale najczęściej występuje u seniorów powyżej 70. roku życia.

Wyróżnia się kilka rodzajów jaskry pierwotnej:

  • jaskra pierwotna otwartego kąta (JPOK) – jej przyczyny nie są do końca poznane, uważa się, że w jej rozwoju najistotniejszy jest czynnik genetyczny; choroba postępuje powoli i długo nie pojawiają się żadne niepokojące symptomy;
  • jaskra pierwotna zamkniętego kąta (JPZK) – występuje u osób z anatomicznymi predyspozycjami (np. z małą gałką oczną), które powodują wzrost ciśnienia wewnątrzgałkowego; w przeciwieństwie do JPOK, choroba daje wyraźne objawy, dzięki czemu można zapobiec znacznemu obniżeniu ostrości wzroku;
  • jaskra normalnego ciśnienia (JNC) – uważa się, że jej przyczyną są miejscowe zaburzenia naczyniowe, które występują m.in. w przebiegu migreny;
    charakteryzuje się uszkodzeniem tarczy nerwu wzrokowego i ubytkami w polu widzenia przy ciśnieniu wewnątrzgałkowym utrzymującym się w granicach statystycznej normy.

Wysokie ciśnienie wewnątrzgałkowe jest istotnym czynnikiem ryzyka rozwoju jaskry, ale nie jedynym.

Jaskra – objawy

Objawy jaskry zależą od tego, jaka jest jej etiologia. W przypadku jaskry otwartego kąta, przez wiele lat nie pojawiają się żadne symptomy. W miarę rozwoju choroby dochodzi do stopniowego zawężania pola widzenia – pogarsza się widzenie peryferyjne i dochodzi do obniżenia ostrości wzroku. Gdy chory zauważa te niepokojące zmiany, zazwyczaj uszkodzenie nerwu wzrokowego jest już bardzo poważne i nieodwracalne. Dlatego tak ważne jest regularne wykonywanie badań okulistycznych u osób powyżej 40. roku życia.

W przebiegu JZK pierwsze objawy zwykle  jaskry pojawiają się zanim dojdzie do zaniku nerwu wzrokowego. Są to m.in.: ból oka i głowy, upośledzenie widzenia (widzenie niewyraźne, zwężanie pola widzenia, widzenie tęczowych kół podczas patrzenia na źródło światła), zaczerwienienie oka, nudności i wymioty. Jaskrę rozpoznaje się podczas badania okulistycznego, w którym ocenia się przede wszystkim tarczę nerwu wzrokowego, pole widzenia, ciśnienie wewnątrzgałkowe, kąt przesączania. Wykonuje się również tomografię optyczną (AS OCT).

Leczenie jaskry

Istnieją trzy podstawowe metody leczenia jaskry – farmakologiczna, laserowa i chirurgiczna. Zazwyczaj terapię rozpoczyna się od regularnego stosowania kropli do oczu. Mają one za zadanie obniżać ciśnienie cieczy wodnistej we wnętrzu gałki ocznej i tym samym hamować proces niszczenia nerwu wzrokowego.

Dowiedz się więcej na temat nowoczesnych metod leczenia jaskry: https://www.optegra.com.pl/zabiegi/jaskra.

Jeśli niezbędna jest większa redukcja ciśnienia wewnątrzgałkowego lub istnieją przeciwwskazania do leczenia farmakologicznego, można zastosować trabekuloplastykę. Jest to zabieg przeprowadzany z użyciem lasera (YAG, SLT, ALT bądź MLT), w trakcie którego wykonuje się otwory odpływowe cieczy wodnistej – tak, by mogła ona bez przeszkód uchodzić z komór oka. Przeciwwskazaniem do trabekuloplastyki jest jaskra znacznego stopnia.

Jak leczyć jaskrę zaawansowaną? Najczęściej wykonuje się wówczas operację. Istnieje kilka jej typów, najpopularniejszą procedurą jest chirurgia małoinwazyjna: sklerektomia głęboka oraz kanaloplastyka. Tradycyjne operacje, czyli takie z pełnościennym otwarciem gałki ocznej, charakteryzują się dużą skutecznością, ale są obciążone ryzykiem wystąpienia powikłań. O wyborze właściwej dla danego pacjenta metody leczenia jaskry decyduje lekarz prowadzący.

ZOSTAW ODPOWIEDŹ

Proszę wpisać swój komentarz!
Proszę podać swoje imię tutaj